Collega Ivan gebruikt de lenteschoonmaak als excuus om naar een tweedehandsbeurs te trekken. Ik durf ook wel eens in de kasten te duiken met dit vroege lenteweer, maar ik heb meestal drie stapels: houden, wegdoen en dan de twijfelstapel. Het stuk is te duur of er hangen te veel gevoelens aan vast om zomaar weg te doen, ik zou het wel nog willen houden maar ik draag of gebruik het niet meer omdat tja… het niet meer goed zit, gedateerd is, slijtage vertoont,… En dan zien je de vele creatieve tips in de huis-tuin-en-keukenbladen: schilder dat kastje, pimp dat T-shirt. Het lijkt allemaal zo simpel maar hoe begin je eraan? En wat als je niet zo handig bent?
We trekken vaak met onze afdankers naar de Kringwinkel, soms zijn er schatten te vinden, maar soms sta je wel eens te twijfelen bij een kastje, ja in een andere kleur, dan wel. En soms worden ook stukken met een mankement tot zelfs gewoon afval binnengebracht. In de Kringwinkel gebeurt dan ook heel wat sorteerwerk, maar het blijven natuurlijk afdankers. Hier en daar kan wel wat opgelapt worden, maar het blijft allemaal beperkt. Daar moet toch meer in zitten, dachten ze. Van afdanker tot hip, zeg maar. Vzw Kowboy Kaos adopteerde de missie en startte samen met de Kringwinkel van de Vlaamse Ardennen een pilootproject. De bedoeling is om te onderzoeken hoe vanuit afval (= verzameld afgedankt meubilair) een duurzaam product met een toegevoegde waarde kan geproduceerd worden, en waarbij de kringloopcentra een bredere consumentengroep kunnen aanspreken met een duurzame en ecologisch verantwoorde meubellijn. Ze kregen hierbij de hulp van ontwerpers: Julie², Marijn Dionys, aM, Naomi Batache, Evy Van Hövell tot Westerflier en Reinout Hiel. Lees verder…
Mijn lief vindt dat ik geen recht van spreken heb als ik de Vlaamse protestcultuur als beduidend springlevender aanduid dan de Nederlandse. Dit omdat ik de échte protestmarsen, grootse stakingen, anarchistische betogingen, enzovoorts hier amper heb meegemaakt. Wel, die logica volgend, zelfs met het weinige dat ik gezien heb, is de protestcultuur hier al beduidend indrukwekkender dan bij uw Noorderburen. Nederland protesteert amper nog. Bij verscheidene van mijn aangehaalde onderwerpen waren er wel – ludieke – betogingen enzovoorts, maar het stelde en stelt nog altijd amper veel voor in termen van serieus te nemen. Dat is wel eens anders geweest. Zeker eind jaren 1960 waren de studentenprotesten berucht in Nederland. Maar nog voor de Maagdenhuisbezetting was er een eerste Nederlandse universiteitskaping – een volledige, waarbij de studenten alles zelf regelden en de universiteit de Karl Marx Universiteit als heuse titel droeg – welhaast vanzelfsprekend in het veelgenegeerde Tilburg of all places.
De in Tilburg woonachtige Tymen Trolsky – in het dagelijks leven schrijver en dichter Jasper Mikkers – heeft een dikke roman over deze perikelen geschreven. De centrale liefdesgeschiedenis is helaas geen literaire hoogvlieger, en het einde is gezien Trolsky’s / Mikkers’ talentvolle oeuvre al helemaal een cliché waar we beter over zwijgen. Maar de gebeurtenissen, alsmede de vele integrale citaten, de beschreven bestaande medespelers, de controverses, en alles verder rondom de achtdaagse geweldloze (en waarschijnlijk daardoor minder in het collectief geheugen blijven hangen dan de Amsterdamse ‘opvolger’) bezetting in het belang van democratisering van het onderwijs: dat deel van het boek boeit zeer zeker wel, en Trolsky heeft zijn huiswerk gedaan. Welnu, zal de Vlaamse lezer zich afvragen, wat heeft dit onderwerp voor ons voor belang precies? Wel – met toestemming van de schrijver reproduceer ik hier de in het boek danig ingekorte Leuvense connectie. Jazeker: de Vlamingen hebben ook een goede vinger in de pap gehad in de protesten in Parijs en Tilburg! Lees verder…
Het zijn verwarrende tijden, de kranten staan vol met ontslagen en tegelijkertijd zijn er sectoren die nog om volk schreeuwen. Na de jobbeurs in de Gentse Haven het afgelopen weekend is er nu vrijdag de Zorgbeurs. De social profit is één van die sectoren waar men nog steeds op zoek is naar mensen, en waarvan men verwacht dat dit nog wel even zal duren. De positieve kant van de vergrijzing van de bevolking zou je het kunnen noemen. Vorige maand was één op acht openstaande vacatures bij de VDAB in het arrondissement Gent er één in de social profit (gezondheidszorg en maatschappelijke dienstverlening). Meer dan 500 openstaande vacatures. Maar de social profit kan zich niet profileren in programma’s als Dieren in nesten, Van Vlees en Bloed, Mijn Restaurant,… We denken nog steeds aan de witte woede van al die verpleegsters.
Op vrijdag 12 maart organiseren IVV Sint Vincentius Campus Guislain en de VDAB een zorgbeurs. De bedoeling is om de taboe rond psychiatrische verpleegkunde te doorbreken. Het klinkt hard, maar blijkbaar is onbekend in dit geval zeker onbemind. De beurs richt zich zowel naar leerlingen die voor een studiekeuze staan als naar werkzoekenden. Je kan er praten met mensen die in de sector werken, je hoort er verhalen van familieleden van patiënten en hun appreciatie van het werk. De inschrijvingen voor de beurs werden reeds afgesloten, maar voor specifieke info over de opleiding kan je ook altijd via de site of het mailadres terecht. Verder zijn er nog twee infonamiddagen op zaterdag 8 mei 2010 en woensdag 30 juni 2010 (13.30-17 u.). Lees verder…
Op ons Lustrum-verjaardagsfeestje vorige maand kwam David Van Belleghem, drummer bij De La Vega, aan onze mouw trekken en hij vertelde ons over een liedje dat hij gemaakt had. In het Gents. Met een video-clip. Het nummer, Brandboar, is zijn persoonlijke aanklacht tegen de wegwerpcultuur: dat we allemaal veel te veel hebben en kopen. En weggooien, daarna. David is één van de mensen achter De Purperen Punaise, een project waarbij ze een soort ruiltocht deden met zes punaises om zo te bewijzen dat je meer kunt bereiken met goede ideeën op zak, dan met een smak geld. (Je kan over die visie hier lezen, trouwens.)
Maar terug naar Brandboar. David schreef tekst en muziek, SAF zong alles in. Piet De Praitere en Emilie De Roo acteerden. En u herkent vast het containerpark aan de Proeftuinstraat op de beelden.
Wat doe je als de weergoden een rothumeur hebben, het weekend is, je agenda eerder leeg en je het vertikt om thuis te blijven? Eens een Gents museum bezoeken dachten wij. Zo gedacht, zo gedaan! De vernieuwde vierde verdieping van het MIAT leek ons een goed excuus om nog eens die richting uit te trekken. Het was alweer van de tentoonstelling Katoenkabaal geleden dat we het museum nog eens met een bezoekje vereerden. Hoog tijd om hier verandering in te brengen dus.
Het is zondagvoormiddag en rotweer, bijgevolg is het nog heel rustig in het museum. Bijkomende meevaller waaraan we zelfs niet meer gedacht hadden: op zondagvoormiddag moet je als Gentenaar niet betalen in de stadsmusea. We worden vriendelijk welkom geheten en de mevrouw aan de balie raadt ons aan om helemaal bovenaan te starten op de vijfde verdieping en zo naar beneden af te dalen. We besluiten haar raad op te volgen en trekken naar boven. Een donkere tunnel met foto’s, filmfragmenten en tekeningen voert ons stap voor stap 200 jaar terug in de tijd.
De vierde en de vijfde verdieping in het MIAT brachten tot nu toe het relaas van de technologische evolutie, opgedeeld in twee perioden: van 1750 tot 1900 en van 1900 tot nu. De nieuwe aanpak neemt die hele periode samen: van 1750 tot 2010. De evolutie van de technologie zal binnen enkele jaren chronologisch te zien zijn op de vijfde verdieping. Deze verbouwing is gepland tegen 2012. De maatschappelijke impact van die hele evolutie is te zien op de vernieuwde vierde verdieping.
Ik weet niet hoe het bij jullie gebeurde maar ik kan het me zo voorstellen. Sinds januari de examens verteerd, de kerstvakantie achter de rug en voor je het weet word je gebombardeerd door infosessies, brochures, noem maar op. En voortdurend is er die vraag “wat wil je volgend jaar gaan doen? Je moet een studiekeuze maken.” Niemand weet goed waarom of waar het toe leidt. In het zesde leerjaar was daar voor mij een bezoekje aan het VTI bij. En het lijkt dat ze dat in wel meer scholen in Vlaanderen zo doen. Ik heb even moeten denken en heb het uiteindelijk gevonden. We hebben een treintje gemaakt, met wat laswerk, wat prutsen met baksteentjes,… Ik herinner me vooral de boodschap toen ik thuis kwam: “Leuke dag gehad, maar jij hebt te goede punten om naar de vakschool te gaan.”
Onlangs kon ik een kijkje nemen in het Beroepenhuis en daar gingen mijn ogen open. Het kan ook compleet anders. Zondag vierde het Beroepenhuis zijn vijfde verjaardag. Het initiatief richt zich in de eerste plaats op scholen, over heel Vlaanderen, maar is ook een aantal zondagen in het jaar open voor ouders en hun kinderen. Doelpubliek zijn jongeren tussen 11 en 14 jaar, al lijkt het beter aan te slaan bij laatstejaars basisonderwijs dan eerste graad secundair. Vermoedelijk omdat dan al voor een stuk de keuze gemaakt is. Spijtig genoeg krijgen ze ook van scholen nog dezelfde boodschap als ik van mijn ouders: “wij hebben zo geen kinderen.”
Geen idee wat ze ermee bedoelen, want in het Beroepenhuis kan je net de verscheidenheid, ook binnen eenzelfde sector, zien en beleven. Samen met de sectoren heeft men interactieve en informatieve borden ontwikkeld en ik hoor je al zuchten, hebben we dit al eens niet gezien? Wel nee, ik was er met collega’s die er allemaal professioneel ook in zitten en wij waren serieus onder de indruk. De borden zijn attractief en je steekt er iets bij op. Bij de start van het project lag de focus op knelpuntberoepen, die beroepen waarvoor men moeilijker volk vindt. Maar het is zeker niet de bedoeling om enkel op basis daarvan een studiekeuze te maken, het kan wel helpen om een aantal zaken te ontdekken. Lees verder…
Deel vijf, en niet minder dan zes mensen vandaag. Met een beetje geluk komen we deze week veel dingen tegen die we al tegengekomen waren vorige weken, en lukt het alsnog om het korter te houden!
Ondertussen, trouwens, zijn er een aantal troepenbewegingen gebeurd in de gemeenteraad: Freya Van den Bossche is terug van zwangerschapsverlof, en Mohamed El Bachiri die haar verving, zit niet meer in de gemeenteraad. Hij had eventueel wel kunnen blijven zitten, als vervanger van Lien Braeckevelt tijdens haar zwangerschapsverlof, maar hij paste. En zo zit Mieke Bouve er even in.
Maar goed. En avant la musique!
12. Fatma Pehlivan (sp.a)
Een succesverhaal in de politiek, Fatma Pehlivan: op de lijst in 1999, gecoöpteerd senator in 2001, verkozen senator in 2003, schepen van Personeelsbeleid, Informatica en Administratieve Vereenvoudiging in Gent na 2006, gemeenschapssenator en Vlaams parlementslid na de verkiezingen van juni 2009.
Over haar persoonlijke website kunnen we heel erg kort zijn: ‘t is dezelfde manier van werken als die van Cathy Plasman, maar hij is bijna even weinig up-to-date als die van Anne Van Lancker. Ik ga me niet druk maken over het vreemde verspringen van nummer 1 naar nummer 3 in de navigatie van de website, en ik ga niet veel meer doen dan heel erg teleurgesteld zijn over het gebrek aan updates sinds de verkiezingen.
Of toch dit: het ligt ongetwijfeld aan mij, maar als Gentenaar vind ik het wat, euh, vreemd, dat iemand die schepen was en die na de verkiezingen resoluut naar het Vlaams Parlement verkaste, bovenaan haar website in het groot zet “het doet er niet toe vanwaar je komt, wel waar je naartoe wil gaan”. Een cynicus leest daar andere dingen in dan wat er bedoeld was, vrees ik.
Ik weet niet hoe dat bij u zit. Bij mij komt er pas echt een einde aan de winterdepressie als de voorjaarsklassiekers gereden worden. Of als ik buiten medeweten van mijn huisgenoten met een grote lading rommel naar het containerpark ben gereden. Maar dit jaar heb ik iets nieuws geprobeerd: een kraam op de tweedehandskledingbeurs van de Gezinsbond. En het levert nog geld op! Hoe schoon kan het leven zijn.
En u, beste lezer?
Gaat u al eens op een tweedehandsbeurs staan met uw gerief? Of geeft u de voorkeur aan een ouderwetse rommelmarkt? Of ziet u dat helemaal niet zitten, vroeg opstaan en een halve zaterdag op een stoel zitten en vriendelijk naar de mensen lachen, en dat allemaal voor wat kleingeld? Geeft u het liever allemaal weg aan familie en vrienden? Of laat u het vermotten op zolder? Of geeft u het aan spullenhulp? Ik vraag het u.
Via een newsletter kwam ik een poos geleden te weten dat Frederic Rozier dit weekend in Gent een designmarkt organiseert. Hé, dat is een ex-klasgenoot dacht ik. Even via Facebook luisteren wat ik me daar allemaal bij moet voorstellen. Als er in Gent een designmarkt doorgaat, dan denk ik dat ik daar wil zijn, mooie dingen kijken, I like. Ik surf veel op design. Onlinewindowshopping zeg maar. Flickr groups afschuimen, fora lezen en grote en minder grote onlineshops bekijken. Een sucker voor wat men mid-century modern noemt, hoewel mid-century modest me ook kan boeien. Enfin, ik ben van mening dat als je op zoek gaat naar een meubel, je de tweedehandsvintagemarkt best niet links laat liggen, die dingen ademen.
De materialen zijn echt, net als de gebruikssporen.
Terug naar de Designmarkt. Frederic is naast organisator van het Designmarktconcept en galeriehouder van Design 7 ook expert voor veilinghuizen Bernaerts. Zijn liefde voor Design is het resultaat voor een levenslange bewondering voor esthetiek. Naast designmeubelen is hij ook gepassioneerd door kunst en architectuur.
Met het Designmarktconcept wil hij meehelpen aan het loskoppelen van design van het elitaire en hoogdrempelige. De nadruk ligt op het toegankelijk maken van design voor elk budget. Vanzelfsprekend zal je er exclusieve stukken vinden maar ook gebruiksobjecten voor iedereen en ieders budget. Lees verder…
Hiephiephoera, ze is er weer: een nieuwe editie van de Retrobeurs in Flanders Expo.
Naar jaarlijkse traditie organiseren de Kringwinkels van Oost-Vlaanderen op zaterdag 6 maart een retrobeurs in Flanders Expo met 4000 m2 Kring-winkelschatten! In hal 2 vind je die dag de leukste en hipste spullen uit de jaren 1960, 1970 en 1980: nostalgische meubels, funky outfits, sixties lampen, zeldzame lp’s, leuke boeken, prullaria, verzamelitems, …
Tijdens één van mijn vorige bezoeken liet ik mij alvast verleiden door enkele supermooie retro melamine bordjes. Misschien niet vaatwasbestendig zoals de hedendaagse exemplaren, maar toch zoveel orgineler als kinderservies.
Vorig jaar werd voor de allereerste keer de Belgische Tweeling (baby- en kinder)beurs georganiseerd voor de zwangere/jonge (meerling) mama. De dames van Bizzyby hadden duidelijk een gat in de markt aangeboord. Er was een groot aantal bezoekers die meteen enthousiast waren van het initiatief en op algemeen verzoek werd niet alleen besloten hier een vervolg aan te breien maar ook het aanbod sterk uit te breiden.
De tweede editie komt er overmorgen al aan. Op zondag 7 maart in de Eskimofabriek kan je de verschillende standhouders met leuke hebbedingetjes bezoeken of aan één of andere (gratis) workshop deelnemen. De focus ligt op spullen (in ’t dubbel), creatief en/of praktisch. De meerlingouder wordt extra verwend maar uiteraard zijn alle ouders welkom, ook zij met één of meerdere aparte kindjes. Door de diversiteit aan standhouders is er immers voor elk wat wils. Aan het budget wordt ook gedacht met de aanwezigheid van een tweedehandsbeurs en outlet shops. Lees verder…
Het weekend staat voor de deur. Is ieder gaatje al gevuld of kan er nog wel een last minute beslissing bij? Of bent u eerder van het relaxte type en ziet u wel wat er komt? Dit weekend is er alvast veel te doen in Gent, alsof we uit onze winterslaap ontwaken. In de Kopergietery gaat de Radioloog in première. Het is een voorstelling voor 14-plussers en ook wel voor volwassenen.
Dompie en Hessels hebben een ongelooflijk populair radioprogramma. Ze brengen de betere emo-radio, live gevoelens de mensen hebben dat graag. De 2000ste uitzending staat voor de deur en u zit er gewoon midden in. Maar voor het zover is, komt er van alles aan het licht. Hun vriendschap staat op springen, hun ambities lopen mijlen ver uiteen,… Hoe gaat dit aflopen? Komt die 2000ste uitzending er wel?
Dominique Van Malder en Joris Hessels zetten het radioduo met verve neer. Pieter-Jan Desmet tekent voor de muziek, Mieke Versyp voor de dramaturgie en Giovanni Vanhoenacker voor de scènografie. Dit alles in een regie van Johan De Smet.
De voorstelling gaat vanavond in première. Dankzij de vrijgevigheid van de Kopergietery kunnen 10 Gentblogtlezers er met een partner naar toe. Stuur een mailtje naar info@kopergietery.be met de melding “GentBlogt”. De eerste 10 mailers krijgen een duoticket voor deze zondag. Valt u niet in de prijzen, dan kan u nog altijd uw ticket bestellen op 09 233 70 00 of via de site (9 euro en tal van reducties voor studenten).
RSS
Deel vijf, en niet minder dan zes mensen vandaag. Met een beetje geluk komen we deze week veel dingen tegen die we al tegengekomen waren vorige weken, en lukt het alsnog om het korter te houden!
